فرسود پای خود را چشمم به راه دور

تا حرف من پذیرد آخر که: زندگی

                                           رنگ خیال بر رخ تصویر خواب بود.

دل را به رنج هجر سپردم ٬ ولی چه سود؟

پایان شام شکوه ام                       شام عتاب بود...!

چشمم نخورد آب از این عمر پر شکست:

این خانه را تمامی                      پی روی آب رود...!

پایم خلیده خار بیابان.

جز با گلوی خشک نکوبیده ام به راه.

لیکن کسی ز راه مدد کاری٬ دستم اگر گرفت

                                           فریب سراب بود...!

خوب زمانه رنگ دوامی به خود ندید:

کندی نهفته داشت شب رنج من به دل.

                                           اما به کار روز نشاطم شتاب بود...!

آبادی ام ملول شد از صحبت زوال.

بانگ سرور در دلم افسرد٬ کز نخست:

                                           تصویر جغد زیب تن این خراب بود...! 

                                                                       « سهراب سپهری »

دیر اومدم اما دست پر هم نیومدم.

همه ی شعرهام نصف و نیمه شده.

دیگه تمرکز ندارم... نمی دونم چی شده که این طوری شدم؟!؟!؟!؟!

( حالا یکی نیست بگه که تمرکز داشتی هم آش دهان سوزی نبودی... )

اصلا حال و حوصله ی هیچ کاریو ندارم.

یه ۲ یا ۳ سال پیشم یه همچین حالتیو پیدا کرده بودم اما الآن مثه اون موقع حاد نیست.

خدا رو شکر به اون درجه نرسیدم.

لا اقل یه موقع هایی دستم به شعر می ره .

اون موقع زیادم شعر نمی گفتم اما همین کارم ازم بر نمی یومد که نصف و نیمه

یه چیزایی بنویسم.

خلاصه ی کار این که دلم از زمین و زمان گرفته.

تو شعرام اینکه از همه چی دلم گرفته معلومه حتی از نوع قالب وبم و عکساش.

اما الآن نمی دونم چی شده که دارم اینا رو می گم.

همیشه یه چیزی هست که آدمو وادار به حرف زدن می کنه.

ولی من نمی دونم الآن که اینا رو دارم می گم چی باعثش شده.

شایدم به قول معروف می دونم و خودمو به کوچه ی علی چپ می زنم.

آخه من نمی دونم چرا هر چند وقت یه بار باید به پوچی برسم.

فکر کنم که خدا خیلی دوسم داشته باشه که این قدر امتحانم می کنه.

خودشم می دونه چه قدر دلم نازکه و زود میشکنه اما بازم...

بهتره که در موردش چیزی نگم چون که این حکمت خداست دیگه!

کاریش نمی شه کرد فقط یا باید باهاش جنگید یا باهاش کنار اومد.

آره احوالات منم این یه مدته این جوریاست.

هی می خندم. اما یه کم بعدش از خندیدن هم پشیمون می شم.

آخه یکی نیست بگه آدم عاقلاین همه که می خندی دلت خنک نمی شه؟؟؟؟؟

اما اگه هم بگه ها جوابشو می دم که اینا زهر خنده  نه خوده خوده خنده...

پس واسه همینه که کسی یه همچین چیزی بهم نمی گه...

اصلا دیگه ولش کنید .    چه قدر گله کنم؟؟~؟~؟

الآن حتما به خودتون می گید چه قدر این دختره آیه ی یأس می خونه...

خودمون کم بدبختی داریم حالا به بدبختیایه یکی دیگه هم گوش بدیم.

در هرصورت ممنون که سنگ صبورم بودین.

هم تو وب عزیزم و هم شماهایی که ازش دیدن می کنید و گاهی از نظراتتون منو

بی بهره نمی ذارید.

تو پست بعدی یه شعر از سهراب می ذارم.

نمی دانم به درد عشق می سوزد ویا زاندوه پر باران این شب ها.

نمی دانم به دریاهای خشم آلود می گرید ویا بر نامه های بی سر انجام نبوغی تلخ.

چنان متروک می خندد که گویی غرق در زهر است.

و یا بار غریبی از خزان دارد.

به دل هر دم غمی دارد.           و اندوهی خجل خواهد.

نه می داند به چه نالد .           نه می داند به چه خندد.

همی داند که سرگردان و بی روح است.                  همی داند که بی نور است.

چه تنها ٬ خسته و بی کس نهان گشته ست.

و در تاریکی شهر چکاوک ها پناهی بی پناه دارد.

صدایش از تنش های صبور خسته ست.                 و چشم هایش ز رگبار نگاه او...

زمستان نمور بی دریغ هم باز دلش را غرق یخ کرده ست.

و از سرمای رقصان ندامت ها ... غمش آتشفشانی سرد گردیده.

و دیوار نگاهش در پی رویای آیینه ... شکست عشق گل ها را

                                                            چه اشک آلود سر کرده ست.

و اکنون همچو یک ققنوس در آتش... چه ابر ها که نمی بیند.

                                                           چه اشکی که نمی ریزد.

و در افسانه های شهر بی صاحب                    به دنبال کسی هر روز می گردد.

سنگ ها چه بگويند که با غم اسيرند؟!        

                                 در سايه ی عشاق وفا سخت اميرند؟!

آن ها چه بگويند از اين راه نرفته؟!           

                                 زين قصه ی درد و از اين عشق شکسته؟!

از روزنه ها هيچ اميدی نديدند.                 

                                 از مرگ دل يار فقط قهر چشيدند.

زان روز که بی يار شدند سخت شکستند.     

                                  ناز دل معشوق به صد بار ببستند.

اندُه به دل و جان خود آويخته بودند.         

                                  صد بار شنيدند و دگر بار ربودند.

سنگ ها چه بگويند به صد دام نشستند؟!     

                                  ديوانه که بودند ولی باز گسستند؟!

آخر چه بگويند که يک جام گرفتند؟!         

                                  يک بوسه به نام دل بی نام گرفتند؟!

از طايفه ی نازک طناز بگويند.                 

                                  يا از خبر آن دل پر راز بگويند؟

از قعر بلا حرف بگويند به چند بار؟!            

                                  يا از غزل نازک آن هند جگر خوار؟!

سنگينی عشق همه را دوش گرفتند.          

                                 گه بر سر خود لول شدند گاه شکفتند.

از هرچه بگويند غم است و غم جانسوز.         

                                 آه دل بی معرفت و درد روانسوز.

از اشک اگر باز بگويند، غريب است.         

                                 آن چشم پر از اشک چه بسيار فريب است.

اين لب اگر باز گشايند به مردم.                

                                 مثل ره بی خاطره ی عشق دو کژدم.

پيدا شود هرچه نهان است در اين شهر.     

                                بيدار شود هر چه غرور است در اين قهر.

این از شبی که برق قطع شد:

و این

و این یکی:

و برادر زاده ی نازم (  لطفا قش و ضعف نکنین خودش خواستگار زیاد داره )

واسه اطلاعاتتونم اسمش آیداست و ۲۰ خرداد ۱ سال و ۳ ماهش شد ( اسفندیه )

اینم دختر و پدر ( البته چون تو روزایی بود که پدربزرگم فوت شده بود برادرم یه کم ریشو

و ازین حرفا شده بود... )

و اینم مخصوص مریم جونم ( مریمی ناراحت نشیا... البته خودمم دلم واسه گربهه سوخت

بیچاره یه دست نداره...   ) راستی این گربهه تو حیاط مرقد شیخ زاهد بود..

خوب دیگه بای بای ما رفتیم...

و در نگاه پنجره ها امیدی است که تا کنون جایی ندیدم.

چشم در راهند! ومنتظرند موعود زمان ازدیاری دوربا کوله باری از نژاد اقاقی ها بیاید.

و این پنجره ها هستند که نگاه منتظرشان را به سوی

                        کوه ٬ دشت ٬ دریا و یا صحرا می سپارند

که شاید در میان نیستی عالم٬ روح پر از هستی و زندگیش را بیابند.

پنجره ها چه می خواهند ؟؟؟؟؟

تنها یک تکه نور امید...                     تنها دو چشم تیز بین دیگر...

و تنها نجابت راه های بی سرانجام را...!!!

چگونه نگاهشان به راهی نباشد که شاید گذر زمان به آن بیفتد. ؟!؟

چگونه عطش عشقشان را مخفی کنند ...

وقتی که صدای قلبشان به عرش های دور می رسد. ؟!؟

پنجره های منتظر نگاه فردا را چه زیبا می بینند ...

و تکه نان خشک شده ی روی زمین را چه غمزده می یابند.

چه چیزها که آن سوی نگاه مردم می یابند

                             و ما این جماعت بی سبب نمی بینیم...!!!

                                                           و حتی قادر به درکش نیستیم.

پنجره ها شاید اگر قضاوت دل هایمان را بر عهده بگیرند...

                                              به تبلور نمور عشق دست یابند!!!؟

عشقی که سال ها در میان قلب های یخ زده ی ما دفن شده است.

پنجره ها شاید بهانه ی شبانه ی ما را طلوعی از ترانه های غم انگیز بهار بیابند.

 و یا کرامت لحظه های از دست رفته را پلی به سوی اعتراز می بینند.

پنجره ها اندوه بی خروش مردمان بی رنگ را در میان دل پر چروک دردها می یابند.

و نغمه های بی سر انجام آفتاب را

                                    پر از صدای حضور می بینند..!!!؟؟؟

و این پنجره ها هستند که غزل های سکوت را معنا می دهند.

و قصه های الهه ی شب را          نشانه ی سکوت می بینند.

و اگر و تنها اگر :

ستاره های خاموش شهر٬ صدای پنجره ها را درست درک کنند...

                           ماه گمشده میان ابر ها ظهور خواهد کرد...!؟!؟!؟!؟...

تو مسیر زندگانی تو رو می بینم دوباره

                                        تو حضور نرم بارون تو کویر بی ستاره.

دل خشکیده ی خورشید باز دوباره پر می گیره

                                        میون خلوت مهتاب دلش از غصه می میره.

واسه پیدا کردن تو، این دلم آروم نداره

                                        شکوه های بچه گونه منو از پا در میاره.

تو سکوت سبز جاده قصه های من خزونه

                                         میون جنگل و برکه باز دوباره جون می گیره.

بی امید زندگانی تموم درا شکسته

                                         دل من چه بی قراره همه ی سازا شکسته.

راز پر کشیدن من، تو غرور زرد بیشه

                                         روح پر نجابت توست، تو غروب سرد ریشه.

ساقی خلوت شب ها٬ دل من تنها ترینه

                                          گرمیه حس وجودت، تو دل و جونم می شینه.

روزی که صدای غم ها تو نگاه تو بمونه

                                           دل من به یاد میاره که بازم شادی حرومه.

ناجی دقدقه های شهر بی قرار چشمه

                                            منو به ستاره بسپار، تو رکود محو و نیمه.

برو از خاطر شب ها از ته حلقه ی تیشه

                                             به یاد حضور تنهات که کسی اونو ندیده.

برو تا همه بفهمن غیبتت شکل خزونه

                                              تو کنار ما نشستی اما هیچ کسی ندیده.